"Rechten voor HLBT's" door Frederique

Titel:  Rechten voor HLBT's
Auteur:  Frederique
Datum:  1 aug 2008
Revisie:  -
Gelezen:  4399

Rechten voor HLBT's

In juli viel hij in mijn brievenbus: mijn eerste Tijdschrift voor Humanistiek. Het was, in tegenstelling tot "normale" tijdschriften, geen stapeltje-A5jes-met-een-nietje-er-door, maar het was een heus boekje. Het thema van dit nummer is direkt heel aansprekend: "Homo- en lesborechten zijn mensenrechten".

Natuurlijk keek ik eerst even de inhoudsopgave door. Bij de 208 pagina's en 38 artikelen was er zelfs een artikel van "onze eigen" Thomas Wormgoor, coördinator van Transvisie: de werkgroep voor transgenders van Humanitas. Hij schreef een zeer sprekend verhaal over de emancipatie van transgenders, en de rol die Transgender Netwerk Nederland wat hem betreft daarin zou moeten spelen. Ik hoop van harte dat het TNN lukt om deze ambities waar te maken... Wat wel jammer is is dat die ambities in eigen transgenderkring niet bekend zijn: Transgender Netwerk Nederland (TNN) bestaat inmiddels ruim anderhalf jaar en heeft pas sinds een maand een eigen website http://www.transgendernetwerk.nl/ , waar dit specifieke artikel en deze doelstellingen niet op vermeld staan... Er is dus ook in eigen kring nog veel missiewerk te doen.

In het boekje staat (terecht) dat veel mensen het idee hebben dat "de strijd rond homo- en lesbo-rechten al gestreden is". Natuurlijk, internationaal klopt er van alles niet, er zijn nog wat achterhoedegevechten rond weigerambtenaren, maar globaal gezien kunnen homo's en lesbo's in West-Europa toch normaal leven. Het is goed om in de diverse artikelen heel andere verhalen te lezen. Hierbij valt het op dat de plekken waar homo's en lesbo's de klappen krijgen (allochtonen) ook bij T*'s vaak de pijnplekken vormen. Zowel Rob Tieleman als Wilma Ruis leggen uit dat er met deze mensen gepraat moet worden: allochtonen die homo's lastig vallen moeten daar op aangesproken worden.

Ik snap het helemaal en ben het er ook mee eens. Het geeft geen pas dat mensen vanwege hun anders zijn niet meer door de straat kunnen lopen. Aan de andere kant: dat aanspreken, wie gaat dat doen? De politie? Wijzelf? Ik herinner me een incident waarbij ik een groep van zo'n 20 allochtonen op straat zag staan. Ik twijfelde even: zou dit wel goed gaan? Aan de andere kant besloot ik ook gewoon door te lopen: ik zou wel zien wat er gebeurde. Toen ik langsliep vroeg een van de jongens mij de tijd. Ik vertelde hem hoe laat het was. Ik was nog geen vier meter gepasseerd of ik werd nageroepen: "HOMO!" en dat was nog het meest vriendelijke. En hoewel ik dat kon relativeren met ideëen als "er wordt van deze jongens ook veel verwacht terwijl ze weinig mogelijkheden hebben om die verwachtingen waar te maken - ik zou niet graag met ze ruilen", werd ik er toch ook kwaad om: waarom konden ze me niet met rust laten? Maar mij ontbrak het ook aan de moed om me om te draaien en terug te lopen om maar eens te vragen waarom ze dit nu deden... Ik heb nog overwogen om bij een school in de buurt aan de maatschappijleer-leraar te vragen of ik een voorlichtingspraatje zou mogen houden maar heb daar uiteindelijk toch maar niet voor gekozen. Ik durfde de confrontatie niet aan... De andere kant is er ook: juist doordat ik die confrontatie niet aan ging werden ze inderdaad niet aangesproken en kwamen ze er mee weg. Rob Tieleman heeft gelijk dat het geen pas geeft om alle aanhangers van de islam over één kam te scheren, maar ik kan me geluiden van homo's, lesbo's en T*'s over dit soort jongeren wel goed voorstellen: wie niet netjes behandeld wordt en zich angstig voelt heeft weinig behoefte aan nuance...

Wat ik ook heel interessant vond in het tijdschrift was de geschiedenis van de homobeweging in Nederland. Wat is er in de afgelopen (ruim) honderd jaar veel gebeurd op dit gebied... De geschiedenis van transseksualiteit is daarbij vergeleken veel korter. Dat in Nederland mensen gecastreerd zijn vanwege hun homoseksualiteit vind ik ronduit schokkend. Het is ook bijzonder om te zien dat de strafbaarheid van homoseksualiteit een slingerbeweging in de geschiedenis in West-Europa is geweest: homoseksualiteit is een tijdlang strafbaar geweest, maar sinds de Verlichting ook een behoorlijke tijd niet. Daarna begin vorige eeuw wel, waarbij het eind vorige eeuw weer is afgeschaft. Al wijst één schrijver er fijntjes op dat seksuele geaardheid onder de Wet Gelijke Behandeling nog steeds geen legitieme reden is om discriminatie vanwege een andere seksuele geaardheid te verbieden.

Er staan ook (vele) verhalen uit het buitenland in, die in het algemeen pijnlijk om te lezen zijn. Dit komt zowel door wat mensen daar elkaar aan doen, als om te lezen wat "wij" met "ons" kolonialisme daar hebben verpest. En soms, met een financiële stok achter de deur en een tè lineaire manier van denken, nog steeds zitten te verpesten. Bijzonder interessant is de situatie in Zuid-Afrika, waar het recht op homofilie in de grondwet is verankert.

Mijn conclusie na al dat leeswerk: de situatie is (veel) complexer dan ik dacht. Juist door al deze verhalen bij elkaar te zetten krijg je een (voor mijn gevoel) heel genuanceerd beeld over hoe men in binnen en buitenland over met name homoseksualiteit denkt en waar de beperkingen in dat denken zitten. En hoe men dat probeert te veranderen. Ik vind het een heel indrukwekkend en lezenswaardig boekje! Wel jammer dat men bij de verhalen uit het dagelijkse (buitenlandse) leven geen enkel voorbeeld van een transgender gevonden heeft.


Naar aanleiding van: Tijdschrift voor Humanistiek, dubbelnummer 33+34, juni 2008.

Frederique

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]